Grossglockner Hochalpenstrasse & Mont Ventoux weer geopend, veel Zwitserse bergpassen nog altijd afgesloten

Na de sneeuw van begin en midden mei is de lente iets beter uit de verf gekomen. Sinds 11 mei is de Mont Ventoux weer geopend en ook de Grossglockner Hochalpenstrasse is weer geopend voor het verkeer. De Silvretta Hochalpenstrasse is nog steeds gesloten.
Hetzelfde geldt voor vele hooggelegen Zwitserse bergpassen waar de winterafsluitingen nog steeds in plaats zijn.
Eveneens geldt dat in de Alpen op de meeste plaatsen nog altijd meters sneeuw ligt vanaf 2000m: tot 3 meter rondom de Mont Blanc op 2700m hoogte. Dit betekent dat de meeste tochten nog niet mogelijk zijn behalve in de dalen. Dit is van toepassing in vrijwel de gehele Alpenboog.

Artisch zee-ijs, gletsjers en “flight guilt”

Met een redelijk groot “flight-guilt” gevoel schrijf ik dit bericht. In een vliegveld terminal in Perth, Australie aan het eind van een tamelijk korte business trip. Ik vloog namelijk pas afgelopen maandag hier naar toe en vlieg vandaag alweer terug. In totaal een kleine 30.000km, ofwel ruim 3 ton CO2 uitstoot voor mij – dat valt ook met mijn zonnepanelen niet te compenseren.
Ik kan het enigszins rechtpraten, in de zin dat ik werk voor een bedrijf welke werkt aan “groene technologie”: ruiten die warmte en licht buiten houden en tegelijkertijd zonne-energie opwekken. Ook in dit soort ontwikkelingen gaan de kosten uit voor de baten, maar vrolijk word ik er niet van. De luchtvaartindustrie is immers zeer vervuilend en op het gebied van brandstofverbruik bijzonder weinig innovatief.
Hier op het vliegveld lees ik berichten over de toestand van Arctisch ijs en gletsjers. Volgens een artikel van The Guardian ( www.theguardian.com/commentisfree/2019/apr/10/glaciers-arctic-ice-vanishing-radical-politics) verliezen bergen wereldwijd meer dan 1% van hun ijsbedekking en zal 90% van alle gletsjers in de Europese Alpen verdwijnen voor het jaar 2100. De opwarming in alle seizoenen is dermate sterk dat een jaar met zeer veel sneeuwval (zoals afgelopen winter) geen soelaas gaat bieden.
Ook blijkt uit een ander artikel ( blogs.discovermagazine.com/imageo/2019/04/05/as-the-arctic-heads-into-the-warm-season-sea-ice-is-tracking-at-record-lows/) dat de omvang (dus niet het volume) van Arctisch zee-ijs dit jaar ruim beneden het recordniveau van 2012 ligt. Of dit gaat leiden tot een nieuw record is de vraag, omdat 2012 gekenmerkt werd door een groot aantal stormen in het Arctisch gebied welke het ijs uit elkaar dreef. Duidelijk lijkt wel te zijn dat we een zogenaamd “tipping point” hebben bereikt. Niet ieder jaar breekt alle records, maar ieder jaar worden diverse records wel gebroken: extreem hoge temperaturen in gebieden met permafrost, hete en droge zomers, warmte opstoten in het Artisch gebied en het verlies van grote hoeveelheden ijs.
Overigens is de situatie op Antarctica nauwelijks beter: het laagste volume (de winter is daar net voorbij) van het zeeijs aldaar staat op een 8e plaats sinds satellietwaarnemingen mogelijk zijn.

Finsteraarhorn (4274m)

Feiten
»Gelegen: Berner Oberland, Zwitserland
»Hoogte: 4274 meter
»Eerst beklommen door: J. Leuthold, J. Wahren
»Jaar: 19 augustus 1828

De Finsteraarhorn is de hoogste berg van het Berner Oberland en de hoogste berg van Zwitserland buiten het kanton Wallis. Hij is verstopt achter de Jungfrau-drie (Jungfrau, Mönch en Eiger), maar is dankzij zijn hoogte toch goed te zien vanaf andere bergen. De meeste routes kosten 12-15 uur, de normaalroute is korter maar begint ook aanzienlijk hoger. Deze tijden zijn gerekend exclusief de lange aanloop.

De normaalroute is eenvoudig, al is het belangrijk om te weten hoe je met ijsbijl, touw en stijgijzers overweg moet. Bij slecht weer wordt deze berg een heel ander verhaal: je bent erg bloot gesteld aan lawines en onderweg zal je vaak rotsen met een ijslaag tegenkomen.
De Finsteraarhorn ligt zeer geïsoleerd en de aanlooproute is erg lang. De klim van de Finsteraarhorn is minder populair dan die van andere vierduizenders, dus je komt minder mensen tegen dan elders in de Alpen.

De normaalroute begint bij de Finsteraarhornhut, aan de zuidkant van de berg en gelegen in Wallis. Deze hut ligt al op 3048 meter hoogte en de trek hier naar toe is voor de gemiddelde wandelaar al een behoorlijke uitdaging: er zijn gletsjertraverses nodig om hier te komen en de hoogte noopt tot acclimatisatie. Het is ook dankzij deze afgelegen ligging (relatief) dat het hier een stuk rustiger is dan in het door toeristen platgetreden pad naar bijvoorbeeld de Matterhorn of Jungfrau.

Hou bij het plannen van je tocht rekening met het feit dat wildkamperen verboden is in Zwitserland. Je hebt minimaal 3 dagen (exclusief acclimatisering) nodig om de Finsteraarhorn te beklimmen.

Lopen met een rugzak

Recentelijk heb ik het boek “Wild” van Cheryl Strayed gelezen. Of eigenlijk niet gelezen, maar geluisterd via Storytel in de auto. Cheryl loopt de Pacific Crest Trail, een lange-afstandsroute van de Mexicaanse grens tot de Canadese grens door de westelijke staten van de VS: Californië, Oregon en Washington. Een hoofdrolspeler in haar boek is “Monster”: een grote rugzak, gewicht onbekend, met een uitwendig frame.

Dit deed me denken aan mijn eigen ervaringen en ik zat soms hoofdschuddend, en soms met een blik van herkenning in de auto. Ik ben zelf een redelijk grote kerel (1.86) en heb de nodige rugzakervaring opgedaan in veel hikes en in mijn tijd in het leger – al is dat alweer meer dan 15 jaar geleden. Maar ook ik reis doorgaans veel te zwaar.

Lees verder Lopen met een rugzak

Lawineschalen – lawinerisico

In Europa is er een gestandaardiseerd systeem waarmee de kans op lawines wordt aangegeven. Bij dit systeem gaat men er van uit dat het gaat om off-piste skiende personen en zegt dus niets over het risico op modderlawines of aardverschuivingen. Het systeem kent 5 klasses, waarbij in klasse 1 het minste gevaar bestaat. Vanaf Klasse 3 is het risico op een lawine aanzienlijk te noemen. Het is overigens altijd raadzaam om bedacht te zijn op lawines en daar dus ook speciale uitrusting voor mee te nemen, zoals lawine-piepers en sneeuwscheppen.
Ook kan men de skistokken gebruiken om in de sneeuw te prikken en zo te voelen of er iemand onder de sneeuw verborgen ligt.

Lees verder Lawineschalen – lawinerisico