Finsteraarhorn (4274m)

Feiten
»Gelegen: Berner Oberland, Zwitserland
»Hoogte: 4274 meter
»Eerst beklommen door: J. Leuthold, J. Wahren
»Jaar: 19 augustus 1828

De Finsteraarhorn is de hoogste berg van het Berner Oberland en de hoogste berg van Zwitserland buiten het kanton Wallis. Hij is verstopt achter de Jungfrau-drie (Jungfrau, Mönch en Eiger), maar is dankzij zijn hoogte toch goed te zien vanaf andere bergen. De meeste routes kosten 12-15 uur, de normaalroute is korter maar begint ook aanzienlijk hoger. Deze tijden zijn gerekend exclusief de lange aanloop.

De normaalroute is eenvoudig, al is het belangrijk om te weten hoe je met ijsbijl, touw en stijgijzers overweg moet. Bij slecht weer wordt deze berg een heel ander verhaal: je bent erg bloot gesteld aan lawines en onderweg zal je vaak rotsen met een ijslaag tegenkomen.
De Finsteraarhorn ligt zeer geïsoleerd en de aanlooproute is erg lang. De klim van de Finsteraarhorn is minder populair dan die van andere vierduizenders, dus je komt minder mensen tegen dan elders in de Alpen.

De normaalroute begint bij de Finsteraarhornhut, aan de zuidkant van de berg en gelegen in Wallis. Deze hut ligt al op 3048 meter hoogte en de trek hier naar toe is voor de gemiddelde wandelaar al een behoorlijke uitdaging: er zijn gletsjertraverses nodig om hier te komen en de hoogte noopt tot acclimatisatie. Het is ook dankzij deze afgelegen ligging (relatief) dat het hier een stuk rustiger is dan in het door toeristen platgetreden pad naar bijvoorbeeld de Matterhorn of Jungfrau.

Hou bij het plannen van je tocht rekening met het feit dat wildkamperen verboden is in Zwitserland. Je hebt minimaal 3 dagen (exclusief acclimatisering) nodig om de Finsteraarhorn te beklimmen.

Lopen met een rugzak

Recentelijk heb ik het boek “Wild” van Cheryl Strayed gelezen. Of eigenlijk niet gelezen, maar geluisterd via Storytel in de auto. Cheryl loopt de Pacific Crest Trail, een lange-afstandsroute van de Mexicaanse grens tot de Canadese grens door de westelijke staten van de VS: Californië, Oregon en Washington. Een hoofdrolspeler in haar boek is “Monster”: een grote rugzak, gewicht onbekend, met een uitwendig frame.

Dit deed me denken aan mijn eigen ervaringen en ik zat soms hoofdschuddend, en soms met een blik van herkenning in de auto. Ik ben zelf een redelijk grote kerel (1.86) en heb de nodige rugzakervaring opgedaan in veel hikes en in mijn tijd in het leger – al is dat alweer meer dan 15 jaar geleden. Maar ook ik reis doorgaans veel te zwaar.

Lees verder Lopen met een rugzak

Lawineschalen – lawinerisico

In Europa is er een gestandaardiseerd systeem waarmee de kans op lawines wordt aangegeven. Bij dit systeem gaat men er van uit dat het gaat om off-piste skiende personen en zegt dus niets over het risico op modderlawines of aardverschuivingen. Het systeem kent 5 klasses, waarbij in klasse 1 het minste gevaar bestaat. Vanaf Klasse 3 is het risico op een lawine aanzienlijk te noemen. Het is overigens altijd raadzaam om bedacht te zijn op lawines en daar dus ook speciale uitrusting voor mee te nemen, zoals lawine-piepers en sneeuwscheppen.
Ook kan men de skistokken gebruiken om in de sneeuw te prikken en zo te voelen of er iemand onder de sneeuw verborgen ligt.

Lees verder Lawineschalen – lawinerisico

Vorig jaar de zuidelijke en westelijke Alpen, nu het oosten en noorden

Vorige winter is er vanaf begin oktober tot midden maart extreem veel sneeuw gevallen in het westelijk en zuidelijk  Alpengebied. Zermatt en Saas Fee zijn meerdere dagen van de buitenwereld afgesloten geweest vanwege lawinegevaar en de sneeuwhoogtes liepen zo hoog op dat onder andere in Chamonix de meetpaal te kort was. Deze is 650cm hoog.

Dit jaar begon de sneeuwval in de Alpen eigenlijk vrij laat. Normaliter valt er in het najaar de nodige sneeuw boven de 2500m, wat voor mij het einde van het hike-seizoen inluidt. In 2018 hadden we echter tot eind oktober door kunnen gaan.

Afgelopen week is het dan toch begonnen met sneeuwen, overigens vrijwel uitsluitend in het oostelijk en noordelijk Alpengebied en ook de komende dagen krijgt dezelfde regio er voornamelijk van langs.

De stroming is echter iets gekanteld: tijdens de sneeuwval van voorbije week was de stroming puur noord, maar nu is het hogedrukgebied iets gekanteld doordat het hogedrukgebied niet meer boven Engeland ligt maar naar de Atlantische Oceaan is verschoven. 

Deze nieuwe sneeuwval zal boven op het oude dek wederom leiden tot grote overlast. Dit effect wordt versterkt door het feit dat het oude dek nog niet volledig is ingeklonken, maar daarentegen ook nog niet is verijsd. Een sneeuwdek van 5 meter zal echter op veel plaatsen tot problemen gaan leiden. Op korte termijn op de wegen, in de vorm van gesloten pistes en afgesloten gebieden in verband met lawinegevaar.

Overigens lijkt het de komende 10 dagen regelmatig te blijven sneeuwen en zal van “Kaiserwetter” slechts sprake zijn in de Italiaanse Alpen. Maar daar ligt helaas geen sneeuw.

Allalinhorn – makkelijke vierduizender?

Wikimedia, AllalinhornFeiten
»Gelegen: Wallis, Zwitserland
»Hoogte: 4027 meter
»Eerst beklommen door: F-J Andenmatten, E.L. Ames
»Jaar: 28 augustus 1856

 

 

De Allalinhorn is gelegen in de Mischabel-keten en vormt de grens tussen het Matterdal en het Saasdal, samen met de Strahlhorn en Alphubel. Deze grote buren zijn bekender en uitdagender om te beklimmen. Wanneer je echter eenvoudig kennis wenst te maken met de Alpen en dan ook direct een vierduizender wil beklimmen is de Allalinhorn een goede keuze. Een andere goede keuze is de Gran Paradiso in het Valsavarenche. Lees verder Allalinhorn – makkelijke vierduizender?