Rampenfilm

Momenteel ben ik in China. Toen ik gister over 2 grote kuststeden heen vloog, (Xiamen en Fuzhou) viel het mij op dat dit opnieuw steden zijn die bij een zeespiegelstijging geen schijn van kans hebben. Evenals New York, grote delen van Florida, Texas en Louisiana en onze eigen randstad en tientallen zo niet honderden andere kustgebieden over de wereld.

Een vrees bekruipt mij, dat we over 10 jaar terugkijken op het jaar 2018 waar we het kantelpunt voorbij zijn. Een jaar waarin het poolijs los gekomen is van Groenland, daar waar wetenschappers verwacht hadden dat dit specifieke gebied het laatste stuk van het pakijs zou zijn welke aangetast zou worden. Helaas hebben zeer hoge temperaturen in februari en nu in augustus er voor gezorgd dat dit nu al gebeurt.

Een jaar waarin op het gehele noordelijk halfrond alle records gebroken worden. Eerder hadden we bizarre zomermaanden (zoals in augustus 2003 of juli 2006), waarbij er echter nog andere gebieden op aarde waren waar het dan koeler was dan normaal. Dit was nu op het noordelijk halfrond niet het geval. Waar eerder vorige week (ik kan helaas vanuit China niet googlen, dus hier een link naar wikipedia) bleek dat ook Oost-Antarctica in een zeer rap tempo massa verliest.

Kunnen we ons veroorloven om “niet te geloven” in klimaatverandering, wanneer het bewijs zo duidelijk aanwezig is? Mijns inziens niet, het is geen kwestie van geloof. Maar wat gaan we er dan aan doen? Ik werk er zelf net zo hard aan mij: ik heb 2 auto’s en ben voor mijn werk regelmatig met het vliegtuig op reis. Ik koop spullen, verwarm mijn huis. “Iets doen” aan CO2 uitstoot (of broeikasgassen in zijn algemeenheid) gaat momenteel enkel gepaard met het stoppen van consumptie: niet vliegen, niet al die producten kopen etc. En daar komt het “Prisoners Dilemma” om de hoek kijken.

Prisoners Dilemma

In het prisoners dilemma wordt omschreven wat er gebeurt als 2 gevangen besluiten om ofwel elkaar te verraden, wat er gebeurt als ze dat allebei niet doen en wat er gebeurt als ze het allebei wel doen. Als de een praat en dus vrijuit gaat, krijgt de ander 3 jaar gevangenisstraf en vice versa. Als ze allebei hun mond houden, krijgen ze beiden 3 jaar. Als ze allebei praten, krijgen ze beiden 2 jaar. In de praktijk blijkt dat altijd gekozen wordt voor de 2 optie, omdat men elkaar beiden verlinkt.

In het geval van global warming is de vraag: wie stopt er met consumptie en laat dus zijn economie omvallen met alle maatschappelijke gevolgen? Het antwoord is: niemand. Iedereen gaat door, omdat de ander dit ook doet. Dit komt mede doordat gevolgen in economische ontwikkeling de volgende dag zichtbaar zijn. Klimaatverandering is iets van jaren.

Rol van China

Aan de andere kant is het zo, dat “wij”, het westen, tientallen jaren al onze (vervuilende) productie hebben verplaatst naar wat destijds ontwikkelingslanden waren en dat nu soms nog zijn: China, maar ook India en andere landen in Azië. Deze landen streven in rap tempo naar een welvaartsniveau zoals wij dat kennen in Europa of de VS. Hebben wij het recht om hen dit te ontzeggen?

Overigens neemt China grote stappen in het vergroenen van de economie: alle scooters zijn elektrisch, evenals al een redelijk deel van de auto’s. Maar ook het vliegverkeer ontwikkelt zich razendsnel en de economische ontwikkeling gaat zo snel dat weliswaar het aandeel van hernieuwbare bronnen stijgt, in absolute getallen gezien stijgt het gebruik van fossiele brandstoffen nog veel sneller.

Ik vrees daarom dat we in een rampenfilm zijn gekomen, wat we ons pas later beseffen. Het is niet zoals in Hollywood dat er een wetenschapper als held op het laatste moment met zijn knappe helper een control room binnenstormt om de klok op 00:01 stil te zetten en de wereld gered is. Die had er 30 jaar geleden moeten zijn. Toen stond de klok op nul. En nog altijd worden deze wetenschappers afgedaan (oa. door journalisten en schrijvers als Leon de Winter) als “alarmisten” en is er een bepaalde klimaatmoeheid opgetreden.

Wat ga je er aan doen?

Leave a Reply