Zin de zomer

Vanaf vorige week zaterdagavond lag hier een sneeuwdek, wat groeide tot meer dan 25 centimeter op maandagavond. Het was koud, de nachten nog kouder. Langzaam kwam de zon er bij en inmiddels is de dooi gearriveerd.
Zojuist liet ik de honden uit, in een heerlijk zonnetje wat weerkaatste op de sneeuw. Een grote hoeveelheid licht en toch ook warmte bereikte mijn huid want een jas, muts en handschoenen heb ik inmiddels achterwege gelaten. Het was heerlijk. Het deed me denken aan de zomervakantie.
De zomervakantie? Niet de wintersport? Nee, niet de wintersport. Ik ga nooit op wintersport. De meeste sneeuw zie ik in mijn zomers, hoog in de bergen. Het gevoel van uitputting, saamhorigheid, de geur van een berghut, het uittrekken van de schoenen en het aandoen van sloffen/slippers: onlosmakelijk zomer. En dat gevoel heb ik nu weer. Het is warm in de zon, maar de lucht is zo droog dat ondanks de dooi de sneeuw niet drupt.
Ja, dat lees je goed: het dooit maar het drupt niet. Dat heeft alles te maken met droogte in de lucht. Doordat de luchtvochtigheid zeer laag is (ruim onder de 50%) is het zogenaamde dauwpunt nog onder nul en is er enkel sprake van sublimatie en niet van “natte dooi” (die komt morgen).
In de zomer, hoog in de bergen, maak je deze omstandigheden vaker mee. Ook is de combinatie van zon en sneeuw voor mij een bekende – en dus kreeg ik zomaar een vakantiegevoel van mijn wandelingetje. Heerlijk. Fijne zondag!