Jungfrau – de elegante dame van het Berner Oberland

De Jungfrau in Zwitserland. Eén van de bekendste bergen en niet al te moeilijk om te beklimmen © http://ess.web.cern.ch/Feiten
»Gelegen: Berner Oberland, Zwitserland
»Hoogte: 4158 meter
»Eerst beklommen door: J. Bortis, H. Meyer, J.R. Meyer, A. Volker
»Jaar: 3 augustus 1811

 

 

 

De Jungfrau was de eerste vierduizender in Zwitserland die beklommen is: de eerste route liep over het Jungfraufirn en het Rottalsattel. Iets meer dan 100 jaar later werd de Jungfraubahn geopend, waarmee men de Jungfraujoch op 3500m hoogte kon bereiken. Tegenwoordig is dit gebied Unesco werelderfgoed.

De Jungfrau is één van de bekendste bergen ter wereld en ook één van de meest beklommen vierduizenders van de Alpen. De route is technisch relatief eenvoudig, maar wel altijd druk in het hoogseizoen. Dit komt vooral door de erg goede bereikbaarheid via de Jungfraubahn, die tot ruim 3500m hoogte komt.
De Jungfrau is vooral sneeuw en ijsklimmen, zoals bij de meeste bergen in deze regio het geval is.

Veel klimmers overnachten in de Monchjochshutte, waar het dan ook erg druk is. Immers, ook de klimmers voor de Mönch en Eiger komen in deze hut. De opwarmende trend in dit gebied maakt het laatste stuk van de beklimming echter wel gevaarlijker dan vroeger, maar dit is helaas overal in de Alpen het geval tegenwoordig.

Normaalroute bij beklimming Jungfrau

De normaalroute naar de Jungfrau begint vlakbij het treinstation, vanwaar het nog slechts 680 hoogtemeters is naar de top. Dit is bij goede omstandigheden eenvoudig te doen in een paar uur.

Het is voor geoefende alpinisten een eenvoudige berg om te beklimmen zonder gids. Zelf zou ik aanraden om wel een gids te nemen. Deze kent niet alleen de route, maar weet ook veel te vertellen over de omgeving en de historie. Daarbij is het handig om kennis op te doen van het lopen met gidsen; op de meer uitdagende klimmen is het fijn om dit vertrouwen te hebben.

De Jungfrau wordt in de winter ook veel gebruikt voor skitours, en in het najaar voor de Jungfrau-marathon.

Het is ook mogelijk om een volledige trektocht rondom de Jungfrau te maken. Dit is geen platgetreden route zoals bij de Tour du Mont Blanc het geval is en in veel gevallen een stuk meer afgelegen. Deze tour staat dan ook op mijn bucketlist.

Monte Rosa massief

Monte Rosa traverse (c) Explore-share.com
Monte Rosa traverse (c) Explore-share.com

Het Monte Rosa massief wordt vaak genoemd als zijnde 1 berg. De berg die hiermee bedoeld wordt is echter de Dufourspitze, de hoogste berg van Zwitserland en de nummer 2 van de Alpen. Het Monte Rosa massief is vanaf de zuidzijde (Italië) erg goed herkenbaar. Het Monte Rosa massief wordt namelijk aan de zuidzijde gekenmerkt door een bijna 2500 meter hoge rotswand van Himalayaanse proporties. Dit is met afstand de grootste rotswand van Europa. Boven op deze rotswand ligt een serie toppen zoals de Dufourspitze, SignalkuppeNordend en Zumsteinspitze, allen hoger dan 4500 meter. Op de Signalkuppe ligt de hoogste berghut van Europa, de Cabane Margherita (4559m).

Over het algemeen zijn de bergen hier lastiger dan de bekende Mont Blanc. Het Monte Rosa massief is dankzij de steile wanden en graten meer blootgesteld aan de elementen, alleen heb je hier minder last van de westelijke straalstroom. Veel van de negatieve effecten hiervan worden opgevangen door de eerste ‘verdedigingslinie’ de Mont Blanc en de tweede, de Matterhorn.

Monte Rosa is goed bereikbaar vanuit ZermattSaas Fee en Aosta en leent zich uitstekend voor langere meerdaagse (gletsjer)tochten en beklimmingen van diverse gradaties. De laatste jaren is het gebied aanzienlijk aangetast door warme zomers en sneeuwarme winters danwel droogte. Hierdoor zijn diverse gletsjers aanzienlijk geslonken of zelfs gedeeltelijk afgebroken.

Ook binnen OutdoorSpecial.nl:
Gornergrat
Eiger
Visp
Brig
Grindelwald
Lauterbrunnen
Mürren
Sankt Moritz
Verbier

Grandes Jorasses – Haute Savoie – Frankrijk

Grandes Jorasses, gezien vanaf Italië
Grandes Jorasses, gezien vanaf Italië. Het hoogste punt is “Pointe Whymper”

Feiten
»Gelegen: Haute Savoie, Frankrijk
»Hoogte: 4208 meter
»Eerst beklommen door: E. Whymper
»Jaar: 24 juni 1865

De Grandes Jorasses is de verzamelnaam voor enkele pieken dicht bij elkaar, waarvan er vier boven de 4000m zijn. Een hiervan is de Aiguille de Rochefort. Deze ligt tussen de Dent de Geant en de Cole des Grand Jorasses. De Dome de Rochefort ligt op een steenworp afstand.

De meeste mensen beklimmen dan ook beide bergen tijdens dezelfde tocht. Er ligt een aantal toppen aan dezelfde lange graat, een graat die net zo uniek is als andere in de Alpen. Er zijn hogere plaatsen in de Alpen, maar deze graat is zeker een van de mooiere.

Deze graat is ook zeer goed te zien vanuit het Italiaanse Courmayeur en La Palud, zoals de foto hierboven (door mij genomen in september 2017) laat zien. De graat van de Grande Jorasse is messcherp en aan de noordzijde meer dan 70 graden steil. Die kant wordt dan ook niet vaak beklommen.

Beklimmen Grandes Jorasses

De meest eenvoudige route begint vanaf Rifugio Torino, op de grens van Italie en Frankrijk. Vanaf hier kun je relatief eenvoudig de graat opklimmen. Je kunt dan de Aiguille de Rochefort, Dent du Geant, Dome de Rochefort en de Grandes Jorasses achter elkaar beklimmen, zij het niet in een dag. De eerste 3 gaan prima op een dag, de Grandes Jorasses krijg je die dag niet meer gedaan. Toch een nacht overleven hoog in de bergen dus, als dit je ambitie is. Je kan wel een stukje afdalen naar een bivak, zodat je niet in de open lucht hoeft te overnachten.

Deze verzameling bergen geldt als technisch zeer uitdagend en enkel voor ervaren klimmers. Gidsen gaat hier 1-op-1.

Memoriam Martijn Seuren

Wie iets schrijft in Nederland over de Grandes Jorasses, kan niet om Martijn Seuren heen. Eén van de grootste klimmers van onze generatie (begin 30). Helaas is hij bij de beklimming om het leven gekomen in 2015. Van de website van Martijn Seuren:

“NKBV, 23 juli 2015 – Gisterochtend is alpinist en Expeditie-Academielid Martijn Seuren omgekomen bij een val in het Mont Blanc massief. De 32-jarige Seuren was op pad met de Zwitser Ueli Steck en nog een derde klimmer, toen hij een val van 300 meter maakte. Zijn lichaam werd geborgen in een gletsjerspleet aan de Italiaanse zijde van de graat. “

Barre des Ecrins

© http://www.i-voyages.net/, Barre des Ecrins
Feiten
»Gelegen: Savoie, Frankrijk
»Hoogte: 4102 meter
»Eerst beklommen door: M. Croz, C. Almer, A.W. Moore, H. Walker, E. Whymper
»Jaar: 25 juni 1864

 

 

 

 

De Barre des Ecrins is de meest zuidelijk gelegen “vierduizender in de Alpen” en ook naamgever van het Nationaal Park des Ecrins waarin het gelegen is. Binnen het Ecrins-massief liggen nog enkele zeer hoge bergen, zoals La Meije (3983m), Roche Faurio (3730m), Mt. Pelvoux (3914m) en een stuk of 20 andere pieken boven de 3500m. Normaliter wordt de Barre des Ecrins benadert vanuit het dorp Ailefroide, op zo´n 1500 meter hoogte in het departement Hautes-Alpes. Ailefroide ligt aan de voet van de Mt. Pelvoux, die vanuit het dal steil omhoog rijst. Voor de Barre des Ecrins moet men eerst het einde van het dal bereiken, waar op zo´n 1950m hoogte de gletsjerstromen van de 2 gletsjers van de Barre des Ecrins samenkomen: de Glacier Blanc en de Glacier Noir.

De Glacier Noir is de meest zuidelijk gelegen gletsjer van de Barre des Ecrins en ligt onderaan de indrukwekkende zuidwand: deze is hier zo´n 1500 meter hoog. De Glacier Blanc is de grootste gletsjer, aan de noordoostzijde van de berg en vormt de normaalroute bij de beklimming. Op 2550m vind je hier de Glacier Blanc-hut, op 3170m de Caron-hut.

Beklimmen van de Barre des Ecrins

De normaalroute is technisch niet moeilijk en betekent vooral veel gletsjer wandelen en weinig grote problemen. De route is vrij lang, maar het uitzicht vanaf de top is magnifiek: wanneer het helder is kan men de Middellandse Zee zien. De rotsklimroute langs de zuidwand is er eentje voor extreme rotsklimmers, waar je zelf je route moet bepalen en over een gezonde dosis ervaring en uithoudingsvermogen moet beschikken. De beklimming kost (met gids) 390€ voor 2 dagen.

Klimaat

De Barre des Ecrins ligt in het oosten van het Ecrins-massief en is daardoor goed beschut tegen de westelijke stromingen. Dankzij de zuidelijke ligging (110km hemelsbreed ten zuiden van de Mont Blanc) is het hier relatief droog en vaak stabiel weer, zeker als je het vergelijkt met bijvoorbeeld de Mont Blanc. De natste maanden van het jaar zijn mei (100mm in Grenoble) en september (142mm), februari en december zijn het droogst. Al met al heerst er een mediterraan klimaat, met weinig mist en relatief weinig neerslag. De zon schijnt hier vaker dan aan de Cote d´Azur!

Castor & Pollux


Feiten
»Gelegen: Wallis, Zwitserland
»Hoogte: Castor 4226m, Pollux 4092m
»Eerst beklommen door: W. Mathews, F. W. Jacomb
»Jaar: 23 augustus 1861

 

 

 

 

 

 

 

Op bovenstaande foto zie je Castor en Pollux, zoals ze te zien zijn vanaf de Gornergrat. Op de voorgrond zie je Castor en op de achtergrond Pollux. Deze tweeling bergen liggen in het Monte-Rosa massief, net ten oosten van de Matterhorn en ten westen van de Dufourspitze en Nordend.
Het zijn prachtige bergen om gletsjervaardigheden op te oefenen. Doordat deze bergen eenvoudig te beklimmen zijn, en zeer goede bereikbaar (via de Klein Matterhorn kabelbaan), kan het hier in de zomer erg druk zijn. Meer dan 100 mensen op de berg is geen uitzondering. Afhankelijk van de sneeuwcondities is er een kans op lawines. Het uitzicht naar het zuiden toe is overweldigend, met de prachtige Aosta-vallei aan de zuidkant en de overige vierduizenders rondom je heen.