Lötschental – Wallis

 

Het Lötschental is een lang zijdal van het Rhônedal in het Zwitserse kanton Wallis, aan de noordzijde van de Rhône. Het Lötschental begint bij Gampel op 640m hoogte en loopt op tot 1300m bij Goppenstein. Hier is het dal betrekkelijk smal. Met de auto loopt de weg over de oostelijke rand van het dal en klimt in eerste instantie ver boven de dalbodem uit. Vanaf Goppenstein klimt de weg gestaag verder. Vlak voor Ferden ligt een klein stuwmeer, waar de weg aan de linkerkant omheen slingert. Vanaf hier ben je “echt” in het Lötschental.

Lees verder Lötschental – Wallis

Val d’Aosta – Italië

Het Val d’Aosta (of in het Frans, de tweede taal van de vallei “Vallee d’Aoste”) is een grote, brede vallei in het noordwesten van Italië. Het Aosta-dal  is geen provincie van Italië maar een autonome regio met meer rechten. Pas na de Tweede Wereldoorlog werd het Val d’Aosta weer deel van Italië. Voor die tijd hoorde het lange tijd bij Frankrijk. Met name het oudere deel van de bevolking spreekt dan ook grotendeels Frans maar ook Italiaans. Lees verder Val d’Aosta – Italië

Parc Naturel Régional du Vercors

Het regionaal Parc du Vercors, foto van Wikimedia

Feiten
»Gelegen: Isère & Drome, Frankrijk
»Oppervlakte: 1860km2
»Maximale hoogte: 2341m (Grand Veymont)
»Bijzonderheden:
3000km aan wandelpaden

Het regionale park du Vercors is gelegen tussen Grenoble en Die en vormt de voet van de Alpen vanuit het Rhone-dal in het westen. Typerend zijn de kalkrotsen die hoog boven de omgeving uit torenen. De zachte kalkrotsen hebben zich in de loop van duizenden jaren makkelijk uit laten slijten door wind, water en ijs en vormen diepe kloven en steile wanden. De Vercors is dan ook zeer populair bij (rots)klimmers.

Vanaf het westen gezien, kun je de Vercors enkel inkomen door kloven: Gorges du Nant, Gorges du Bourne en vele anderen. Dit maakt de entree naar de Vercors ruig en zeer de moeite waard.

Het gebied van de Vercors is ook in trek bij wandelaars: er is meer dan 3000km aan wandelroutes gemarkeerd, waarvan de langste (Vercors drômois) 682km lang is.
Het rotsklimmen is vooral in zwang geraakt in de jaren ´60 en door de aanwezigheid van de bekende Mont Aiguille. De laatste jaren is men vooral bezig met het uitzetten van eenvoudigere klimroutes.

Persoonlijk vind ik de Vercors ook zeer geschikt om te fietsen: het is er een stuk rustiger dan bijvoorbeeld in het relatief dichtbij gelegen Alpe d’Huez, maar de klimmen vanuit het westen zijn steil en lang en door de aanwezigheid van alle kloven vaak spectaculair.

Ook is men hier actief bezig met het promoten van de canyoning-mogelijkheden, een sport die hier tot op heden niet veel wordt uitgevoerd, ondanks de mogelijkheden. De Vercors is ook het centrum voor de Franse sledehondensport, die hier vroeger gebruikt werden in sneeuwstormen.

Flora & fauna in de Vercors

Het Parc Naturel Régional du Vercors geniet een grote bekendheid onder biologen vanwege de enorme verscheidenheid aan dieren en planten. Hier komen onder andere nog de Edelweiss en vale gier voor, maar ook gems, steenbok en moeflon. De moeflon is de voorouder van ons gewone schaap. Bij mannelijke moeflons kunnen de hoorns ruim 80cm lang worden.

Klimaat in de Vercors

De westkant van het massief van de Vercors staat het meest onder de invloed van het Atlantische klimaat en is het natst. De dalen aan de lijzijde van het massief (die in de luwte liggen van de overheersende westelijke stroming) zijn droger, zonniger en warmer. Het droogst is het richting Col de Rousset in het zuiden van de regio.
Dankzij de hoogte van het gebied, wat meestal royaal boven de 1000m ligt, valt er in de winterperiode geregeld sneeuw. In Villard de Lans (hoofdstad van de regio) zijn dan ook voldoende skipistes te vinden. Door de zuidelijke ligging is het een zonnig skigebied, maar is de sneeuwzekerheid een stuk kleiner dan in de hoger gelegen resorts verder naar het oosten.

Ook in de zomer is Villard de Lans zeer de moeite waard: er is veel horeca en gezelligheid te vinden in het compacte centrum. In het nabij gelegen Lans en Vercors vindt eind juli het “Fete de Bleu” plaats. Dit is een agrarisch festival welke met name bij de lokale bevolking populair is. Er is niet alleen blauwe kaas te vinden, maar ook walnoten, honing, andere regionale producten etc.

Nationaal Park de la Vanoise

Massif de la Vanoise. Foto van Wikimedia (Ymaup)
Feiten
»Gelegen: Savoie, Frankrijk
»Oppervlakte: 530km2
»Maximale hoogte: 3855m (La Grande Casse)
»Bijzonderheden: In 1963 was dit het eerste Nationaal Park van Frankrijk, opgericht ter bescherming van de steenbok

Het Nationaal Pak de la Vanoise is in 1963 gesticht nadat er een kleine 20 jaar over na is gedacht. In 1943 begonnen de Franse bergverenigingen druk uit te oefenen op de overheid om het gebied te beschermen. Aan de Italiaanse zijde van de grens bestond reeds sinds 1922 een nationaal park (Nationaal Park Gran Paradiso) en tezamen beslaan ze een oppervlakte van 1250km2. Samengevoegd zou dit het grootste nationaal park van West-Europa zijn, welke vooral gewijd is aan de bescherming van de steenbok en gems. Deze stonden na de introductie van het vuurwapen op uitsterven in Europa. Andere diersoorten in het park zijn hermelijn, uil en bergmarmot.

Het feit dat er bescherming nodig is voor de bijzondere natuur blijkt wel uit alle activiteiten aan de grens van het park: hier liggen Val d´Isere, Tignes, Val Thorens, Courchevel en Meribel, allen goed bekend vanwege de ski-faciliteiten. Zonder de beschermde status zou ongetwijfeld ook het centrale gedeelte van het park ten prooi gevallen zijn aan deze vorm van toerisme en alle problemen die dit met zich meebrengt.

Het centrale gedeelte wordt gedomineerd door gletsjers en hooggebergte. In het zuidwesten van het park ligt de Dòme de Larpont (3599m) en in het midden ligt de hoogste berg van het departement Savoie: La Grande Casse (3855m). In totaal zijn er 19 grotere gletsjers te onderscheiden en zijn er 15 pieken hoger dan 3500m. Er zijn in totaal maar liefst 50 berghutten te vinden in de Vanoise, waarvan er 19 eigendom zijn van het Nationaal Park zelf. Overnachten in deze berghutten (bivaks) kost ~15 EUR per nacht, in de particuliere hutten ~17 EUR. Kamperen en bivakkeren buiten de aangewezen terreinen is verboden evenals het maken van vuur.
Om de rust voor de dieren te bewaren zijn ook honden verboden (ook aangelijnd) en is het ook verboden om te fietsen of te paragliden in het park. Dit biedt echter weer het voordeel dat het hier rustig toeven is en een ideaal gebied is voor klimmers en hikers.

Door de relatief zuidelijke ligging is het in La Vanoise ook vaak goed weer. Het ligt enigszins geïsoleerd: ten westen van La Vanoise ligt de Chartreuse-bergketen, ten zuiden liggen de Ecrins en Queyras, ten noorden ligt het Mont Blanc-gebied en naar het oosten de Gran Paradiso en het gelijknamige nationaal park.

Valpelline – Valle d’Aosta – Italië

Het Valpelline is een zijdal van het Valle d´Aosta, richting de Grote St. Bernard-pas. Het Valpelline wordt ook wel het “vergeten dal” genoemd, gelegen onder de beroemde toppen van de Grand Combin aan het begin van het dal (zijdal van Ollomont) en de Dent d´Hérens helemaal aan het einde van het dal op de grens met Zwitserland.

In deze noordoosthoek van het Valpelline begint vanuit de Dent d´Hérens en de Matterhorn een smalle bergrug die naar het zuidwesten loopt. Deze bergrug vormt de afscheiding met het Valle d´Aosta aan de zuidzijde en het Valtournenche aan de oostzijde. Centraal gelegen op deze bergrug zijn de Monte Faroma (3073m) en de Becca de Luseney (3504m).

Aan het einde van het dal, aan de voet van de Dent d´Hérens ligt op een hoogte van 1994m het stuwmeer van Place Moulin (Diga di Place Moulin). Vanaf hier loopt tevens een (zeer zware) route naar Arolla in Zwitserland, waarbij diverse gletsjers getraverseerd moeten worden en grote hoogteverschillen overwonnen moeten worden.

Het Valpelline is één van die Alpendalen die nog niet ontdekt zijn door het massa-toerisme en waar de oude sfeer nog grotendeels bewaard is gebeleven. De laatste jaren wordt het gebied wel steeds populairder en is het dal vooral populair bij klimmers.

Bivacco Valpelline

Enkele jaren geleden (2010) is er, dankzij een Nederlands initatief, een nieuwe berghut gebouwd in het Valpelline: Bivacco Valpelline. Dit is een particulier initiatief geweest, samen met de lokale authoriteiten en berggidsen. Ook de NKBV heeft hier aan bijgedragen, alsmede vele vrijwilligers. Hieronder een impressie van hoe de hut er uit moet zien wanneer hij helemaal is afgebouwd:

Ook binnen OutdoorSpecial.nl:
Cogne
Valsavarenche
Nationaal Park Gran Paradiso
Grote Sint Bernard Pas
Kleine Sint Bernard Pas