Jungfrau – de elegante dame van het Berner Oberland

De Jungfrau in Zwitserland. Eén van de bekendste bergen en niet al te moeilijk om te beklimmen © http://ess.web.cern.ch/Feiten
»Gelegen: Berner Oberland, Zwitserland
»Hoogte: 4158 meter
»Eerst beklommen door: J. Bortis, H. Meyer, J.R. Meyer, A. Volker
»Jaar: 3 augustus 1811

 

 

 

De Jungfrau was de eerste vierduizender in Zwitserland die beklommen is: de eerste route liep over het Jungfraufirn en het Rottalsattel. Iets meer dan 100 jaar later werd de Jungfraubahn geopend, waarmee men de Jungfraujoch op 3500m hoogte kon bereiken. Tegenwoordig is dit gebied Unesco werelderfgoed.

De Jungfrau is één van de bekendste bergen ter wereld en ook één van de meest beklommen vierduizenders van de Alpen. De route is technisch relatief eenvoudig, maar wel altijd druk in het hoogseizoen. Dit komt vooral door de erg goede bereikbaarheid via de Jungfraubahn, die tot ruim 3500m hoogte komt.
De Jungfrau is vooral sneeuw en ijsklimmen, zoals bij de meeste bergen in deze regio het geval is.

Veel klimmers overnachten in de Monchjochshutte, waar het dan ook erg druk is. Immers, ook de klimmers voor de Mönch en Eiger komen in deze hut. De opwarmende trend in dit gebied maakt het laatste stuk van de beklimming echter wel gevaarlijker dan vroeger, maar dit is helaas overal in de Alpen het geval tegenwoordig.

Normaalroute bij beklimming Jungfrau

De normaalroute naar de Jungfrau begint vlakbij het treinstation, vanwaar het nog slechts 680 hoogtemeters is naar de top. Dit is bij goede omstandigheden eenvoudig te doen in een paar uur.

Het is voor geoefende alpinisten een eenvoudige berg om te beklimmen zonder gids. Zelf zou ik aanraden om wel een gids te nemen. Deze kent niet alleen de route, maar weet ook veel te vertellen over de omgeving en de historie. Daarbij is het handig om kennis op te doen van het lopen met gidsen; op de meer uitdagende klimmen is het fijn om dit vertrouwen te hebben.

De Jungfrau wordt in de winter ook veel gebruikt voor skitours, en in het najaar voor de Jungfrau-marathon.

Het is ook mogelijk om een volledige trektocht rondom de Jungfrau te maken. Dit is geen platgetreden route zoals bij de Tour du Mont Blanc het geval is en in veel gevallen een stuk meer afgelegen. Deze tour staat dan ook op mijn bucketlist.

Monte Rosa massief

Monte Rosa traverse (c) Explore-share.com
Monte Rosa traverse (c) Explore-share.com

Het Monte Rosa massief wordt vaak genoemd als zijnde 1 berg. De berg die hiermee bedoeld wordt is echter de Dufourspitze, de hoogste berg van Zwitserland en de nummer 2 van de Alpen. Het Monte Rosa massief is vanaf de zuidzijde (Italië) erg goed herkenbaar. Het Monte Rosa massief wordt namelijk aan de zuidzijde gekenmerkt door een bijna 2500 meter hoge rotswand van Himalayaanse proporties. Dit is met afstand de grootste rotswand van Europa. Boven op deze rotswand ligt een serie toppen zoals de Dufourspitze, SignalkuppeNordend en Zumsteinspitze, allen hoger dan 4500 meter. Op de Signalkuppe ligt de hoogste berghut van Europa, de Cabane Margherita (4559m).

Over het algemeen zijn de bergen hier lastiger dan de bekende Mont Blanc. Het Monte Rosa massief is dankzij de steile wanden en graten meer blootgesteld aan de elementen, alleen heb je hier minder last van de westelijke straalstroom. Veel van de negatieve effecten hiervan worden opgevangen door de eerste ‘verdedigingslinie’ de Mont Blanc en de tweede, de Matterhorn.

Monte Rosa is goed bereikbaar vanuit ZermattSaas Fee en Aosta en leent zich uitstekend voor langere meerdaagse (gletsjer)tochten en beklimmingen van diverse gradaties. De laatste jaren is het gebied aanzienlijk aangetast door warme zomers en sneeuwarme winters danwel droogte. Hierdoor zijn diverse gletsjers aanzienlijk geslonken of zelfs gedeeltelijk afgebroken.

Ook binnen OutdoorSpecial.nl:
Gornergrat
Eiger
Visp
Brig
Grindelwald
Lauterbrunnen
Mürren
Sankt Moritz
Verbier

Grandes Jorasses – Haute Savoie – Frankrijk

Grandes Jorasses, gezien vanaf Italië
Grandes Jorasses, gezien vanaf Italië. Het hoogste punt is “Pointe Whymper”

Feiten
»Gelegen: Haute Savoie, Frankrijk
»Hoogte: 4208 meter
»Eerst beklommen door: E. Whymper
»Jaar: 24 juni 1865

De Grandes Jorasses is de verzamelnaam voor enkele pieken dicht bij elkaar, waarvan er vier boven de 4000m zijn. Een hiervan is de Aiguille de Rochefort. Deze ligt tussen de Dent de Geant en de Cole des Grand Jorasses. De Dome de Rochefort ligt op een steenworp afstand.

De meeste mensen beklimmen dan ook beide bergen tijdens dezelfde tocht. Er ligt een aantal toppen aan dezelfde lange graat, een graat die net zo uniek is als andere in de Alpen. Er zijn hogere plaatsen in de Alpen, maar deze graat is zeker een van de mooiere.

Deze graat is ook zeer goed te zien vanuit het Italiaanse Courmayeur en La Palud, zoals de foto hierboven (door mij genomen in september 2017) laat zien. De graat van de Grande Jorasse is messcherp en aan de noordzijde meer dan 70 graden steil. Die kant wordt dan ook niet vaak beklommen.

Beklimmen Grandes Jorasses

De meest eenvoudige route begint vanaf Rifugio Torino, op de grens van Italie en Frankrijk. Vanaf hier kun je relatief eenvoudig de graat opklimmen. Je kunt dan de Aiguille de Rochefort, Dent du Geant, Dome de Rochefort en de Grandes Jorasses achter elkaar beklimmen, zij het niet in een dag. De eerste 3 gaan prima op een dag, de Grandes Jorasses krijg je die dag niet meer gedaan. Toch een nacht overleven hoog in de bergen dus, als dit je ambitie is. Je kan wel een stukje afdalen naar een bivak, zodat je niet in de open lucht hoeft te overnachten.

Deze verzameling bergen geldt als technisch zeer uitdagend en enkel voor ervaren klimmers. Gidsen gaat hier 1-op-1.

Memoriam Martijn Seuren

Wie iets schrijft in Nederland over de Grandes Jorasses, kan niet om Martijn Seuren heen. Eén van de grootste klimmers van onze generatie (begin 30). Helaas is hij bij de beklimming om het leven gekomen in 2015. Van de website van Martijn Seuren:

“NKBV, 23 juli 2015 – Gisterochtend is alpinist en Expeditie-Academielid Martijn Seuren omgekomen bij een val in het Mont Blanc massief. De 32-jarige Seuren was op pad met de Zwitser Ueli Steck en nog een derde klimmer, toen hij een val van 300 meter maakte. Zijn lichaam werd geborgen in een gletsjerspleet aan de Italiaanse zijde van de graat. “

Barre des Ecrins

© http://www.i-voyages.net/, Barre des Ecrins
Feiten
»Gelegen: Savoie, Frankrijk
»Hoogte: 4102 meter
»Eerst beklommen door: M. Croz, C. Almer, A.W. Moore, H. Walker, E. Whymper
»Jaar: 25 juni 1864

 

 

 

 

De Barre des Ecrins is de meest zuidelijk gelegen “vierduizender in de Alpen” en ook naamgever van het Nationaal Park des Ecrins waarin het gelegen is. Binnen het Ecrins-massief liggen nog enkele zeer hoge bergen, zoals La Meije (3983m), Roche Faurio (3730m), Mt. Pelvoux (3914m) en een stuk of 20 andere pieken boven de 3500m. Normaliter wordt de Barre des Ecrins benadert vanuit het dorp Ailefroide, op zo´n 1500 meter hoogte in het departement Hautes-Alpes. Ailefroide ligt aan de voet van de Mt. Pelvoux, die vanuit het dal steil omhoog rijst. Voor de Barre des Ecrins moet men eerst het einde van het dal bereiken, waar op zo´n 1950m hoogte de gletsjerstromen van de 2 gletsjers van de Barre des Ecrins samenkomen: de Glacier Blanc en de Glacier Noir.

De Glacier Noir is de meest zuidelijk gelegen gletsjer van de Barre des Ecrins en ligt onderaan de indrukwekkende zuidwand: deze is hier zo´n 1500 meter hoog. De Glacier Blanc is de grootste gletsjer, aan de noordoostzijde van de berg en vormt de normaalroute bij de beklimming. Op 2550m vind je hier de Glacier Blanc-hut, op 3170m de Caron-hut.

Beklimmen van de Barre des Ecrins

De normaalroute is technisch niet moeilijk en betekent vooral veel gletsjer wandelen en weinig grote problemen. De route is vrij lang, maar het uitzicht vanaf de top is magnifiek: wanneer het helder is kan men de Middellandse Zee zien. De rotsklimroute langs de zuidwand is er eentje voor extreme rotsklimmers, waar je zelf je route moet bepalen en over een gezonde dosis ervaring en uithoudingsvermogen moet beschikken. De beklimming kost (met gids) 390€ voor 2 dagen.

Klimaat

De Barre des Ecrins ligt in het oosten van het Ecrins-massief en is daardoor goed beschut tegen de westelijke stromingen. Dankzij de zuidelijke ligging (110km hemelsbreed ten zuiden van de Mont Blanc) is het hier relatief droog en vaak stabiel weer, zeker als je het vergelijkt met bijvoorbeeld de Mont Blanc. De natste maanden van het jaar zijn mei (100mm in Grenoble) en september (142mm), februari en december zijn het droogst. Al met al heerst er een mediterraan klimaat, met weinig mist en relatief weinig neerslag. De zon schijnt hier vaker dan aan de Cote d´Azur!

Castor & Pollux


Feiten
»Gelegen: Wallis, Zwitserland
»Hoogte: Castor 4226m, Pollux 4092m
»Eerst beklommen door: W. Mathews, F. W. Jacomb
»Jaar: 23 augustus 1861

 

 

 

 

 

 

 

Op bovenstaande foto zie je Castor en Pollux, zoals ze te zien zijn vanaf de Gornergrat. Op de voorgrond zie je Castor en op de achtergrond Pollux. Deze tweeling bergen liggen in het Monte-Rosa massief, net ten oosten van de Matterhorn en ten westen van de Dufourspitze en Nordend.
Het zijn prachtige bergen om gletsjervaardigheden op te oefenen. Doordat deze bergen eenvoudig te beklimmen zijn, en zeer goede bereikbaar (via de Klein Matterhorn kabelbaan), kan het hier in de zomer erg druk zijn. Meer dan 100 mensen op de berg is geen uitzondering. Afhankelijk van de sneeuwcondities is er een kans op lawines. Het uitzicht naar het zuiden toe is overweldigend, met de prachtige Aosta-vallei aan de zuidkant en de overige vierduizenders rondom je heen.

Zinalrothorn

© http://www.weltderberge.de, Zinalrothorn

Feiten
»Gelegen: Wallis, Zwitserland
»Hoogte: 4221 meter
»Eerst beklommen door: J. Anderegg, M. Anderegg, F.C. Grove, L. Stephen
»Jaar: 22 augustus 1864

 

 

De Zinalrothorn had vroeger een andere naam: de Moming. In de loop der jaren is deze oude naam in vergetelheid geraakt en wordt de naam Zinalrothorn gebruikt. De Zinalrothorn is gelegen tussen de Matterhorn en Weisshorn, ten westen van het Matterdal boven het dorpje Zinal. De Zinalrothorn ziet er anders uit vanaf ieder gezichtspunt en bied zeer uitdagende routes voor vele klimmers van verschillende niveau’s. De Zinalrothorn is goed te bereiken, zowel vanuit het Matterdal aan de oostzijde als vanaf Val de Zinal aan de westzijde. Dankzij de verscheidenheid in mogelijke routes staat de Zinalrothorn ook wel bekend als mooiste vierduizender om te beklimmen in het Zwitserse kanton Wallis/Valais. Een andere reden voor zijn populariteit is te vinden in de korte klim vanaf de Rothornhut.
De gemakkelijkste route is die over de ZO-graat, maar die gaat niet helemaal naar de top. Deze komt uiteindelijk uit bij de ZW-graat, die wel naar de top gaat. Deze graat wordt ook als mooier en uitdagender ervaren. De routes die niet over de graten gaan hebben een slechte naam. Deze hebben namelijk veel last van rotsval en sneeuwlawines, waardoor deze gevaarlijk en onvoorspelbaar zijn.

Aiguille de Bionnassay – 4052m – Haute Savoie – Frankrijk

De Aiguille de Bionnassay is een van de bijtoppen van de Mont Blanc zelf, gelegen in de Haute Savoie. De Aiguille de Bionnassay ligt iets westelijker dan de hoofdtop van de Mont Blanc en is een kleine 800 meter lager. Het is de meest westelijk gelegen vierduizender van het Mont Blanc massief. De steile, rotsachtige noordwand van de Bionnassay is prachtig om te zien en uiterst herkenbaar. Het is een berg met 2 gezichten: vanaf de westzijde is het een stevig vergletsjerde top, maar van de oostzijde is het een steile rotswand.
Links de Aiguille de Bionnassay, rechts de Domes de Miage. Vlak voor zonsopkomst

Deze steile rotswand is op bovenstaande foto linksboven te zien. Deze foto is genomen ‘s ochtends vroeg, 28 september 2017 vlak voor zonsopgang, vanaf Chalets de Miage.

Mont Blanc en Aiguille de Bionnassay

Hier rechtsonder zie je boven mijn geopende portier de Mont Blanc. Rechts daarvan ligt de Aiguille de Bionnassay.

Het grootste deel van de route naar de top van de Bionnassay wordt gedeeld met de route naar de Mont Blanc en de andere subtoppen van de Mont Blanc, zoals de Mont Maudit. De Aiguille de Bionassay is aan alle kanten omsloten door gletsjers, welke voor de succesvolle eerste klim in 1865 overgestoken moesten worden. Uiteraard is dit laatste nog altijd nodig om op de top te komen. Ervaring met gletsjers is dus een vereiste voor een veilige klim naar de top van de Aiguille de Bionnassay. Helaas is dit eind juli 2007 nogmaals gebleken, nadat 4 klimmers doodgevroren zijn op de Bionnassay.

Gletsjer van Bionnassay, met in de voorgrond het gletsjermeer en de zijmorenen

Op bovenstaande foto staat de Glacier de Bionnassay. De gletsjer is flink gesmolten en teruggetrokken. Zo staat het meertje nog niet niet op de kaart.

Matterhorn

Het beklimmen van de Matterhorn is voor veel alpinisten een droom. Dit kan vanaf de Italiaanse zijde, of de Zwitserse zijde.
De Matterhorn, gezien vanaf Gornergrat (Zwitserse zijde)

Feiten
»Gelegen: Wallis, Zwitserland / Valle d’Aosta, Italië
»Hoogte: 4478 meter
»Eerst beklommen door: M. Croz, F. Douglas, D.R. Hadow, C. Hudson, P. Taugwalder (Sr. & Jr.), E. Whymper
»Jaar: 14 juli 1865

De Matterhorn ligt helemaal aan het einde van het Matterdal en is zonder twijfel één van de meest bekende bergen ter wereld. Het is ook zeker een uitdagende berg, waar je technischer moet klimmen dan op de Mont Blanc en de hoogte nog altijd aanzienlijk is.
Op de eenvoudigste route zijn meer dan 500 mensen om het leven gekomen in 150 jaar, wat de Matterhorn erg hoog zet in het rijtje met dodelijkste bergen van de Alpen.

Het beklimmen van de Matterhorn bij slecht weer is gevaarlijk, maar het weer is helaas niet altijd voorspelbaar. Jaarlijks vallen er slachtoffers op de Matterhorn – afgelopen zomer nog werd een Amerikaanse toeriste dodelijk getroffen door bliksem.

Ook vallende rotsen en sneeuwlawines denderen over de steile hellingen, waarbij ze een poging doen om alles mee te slepen in hun val. De mist maakt het moeilijk om de scherpe graat te blijven zien en het wordt glad – gelegenheid tot schuilen is er niet.

Hier komt bij dat de staat van de berg als gevolg van klimaatsverandering steeds verder verslechterd.
In 2003 was de Matterhorn de eerste berg waar klimmen tijdelijk verboden werd vanwege het smelten van de permafrost en de lawines die daarvan het gevolg zijn. De lange hellingen van de Matterhorn bieden weinig dekking tegen deze lawines.

Bij de eerste beklimming van de Matterhorn kwamen 4 van de 6 klimmers om het leven, doordat 1 persoon viel en de rest meetrok. Uiteindelijk brak het touw, waardoor de andere 2 het overleefden. Er wordt nog altijd gespeculeerd of het touw gebroken of gesneden is.

De Matterhorn beklimmen vanuit Zermatt

De makkelijkste route is geclassificeerd als ‘ moeilijk’. De route is niet alleen moeilijk, maar ook erg lang. Het valt aan te raden om een gids te zoeken om mee te klimmen, bijvoorbeeld via het Alpincenter Zermatt. Het beklimmen van de Matterhorn (met 1 gids op 1 persoon ivm. de moeilijkheidsgraad) kost 1215CHF (peil 2017).

Dit is inclusief de booking fee en gecertificeerde gids, echter zonder de kosten voor kabelbanen, acclimatisatie-tochten, huur van materiaal, extra verzekering en de kosten van de berghutten.

Het schema ziet er ongeveer als volgt uit: de gids ontmoet de klimmer (zoals gezegd 1-op-1) de avond voor de klim in de Matterhorn hut. Na een korte nacht begint de beklimming in het donker. De beklimming kost vanaf de Matterhorn ongeveer 4 uur, de afdaling duurt net zo lang. Let er op dat je reeds vantevoren geacclimatiseerd bent en dat je comfortabel en ervaren bent met het klimmen in rots en ijs. Er zijn geen wandelpaden op de Matterhorn.

De normaalroute loopt over de Hörnli Grat, vanuit Zermatt. Vanaf de Hörnli Hut (synoniem voor Matterhornhut) moet je nog 1350 hoogtemeters afleggen om de top te bereiken. De hoogte en lengte maakt dat de concentratie afneemt, terwijl de berg moeilijker wordt naarmate je dichter bij de top komt. Een gevaarlijke combinatie, vooral in de afdaling.

De Matterhorn beklimmen vanuit Cervinia

Het is natuurlijk ook mogelijk om de Matterhorn te beklimmen van de Italiaanse zijde, vanuit Cervinia. Vanaf deze kant is het beklimmen van de Matterhorn via de Lion’s Ridge iets goedkoper, namelijk 1100 EUR. Ook het overige prijspeil in Italië is iets gunstiger: eten, berghutten en lokaal vervoer.

Benadering vanaf de Italiaanse zijde wordt doorgaans als nog lastiger ervaren, vooral omdat de aanloop langer is. Echter, dit is op te lossen door met de auto naar Rifugio Orionde (2802m) te gaan. Het voordeel aan deze zijde van de Matterhorn is dat deze kant minder druk is en er ook minder sneeuwvelden zijn. Een ander voordeel kan zijn dat de zuidwand iets warmer is dan de noordwand.

Uiteraard kun je ook een traverse maken: klimmen aan de Italiaanse kant en afdalen in Zwitserland, of vice versa.

Matterhorn Lion's ridge (c) Explore-share.com
Matterhorn Lion’s ridge (c) Explore-share.com

De beste periode om de Matterhorn te beklimmen is van begin juli tot midden september, maar uiteraard is dit in sterke mate afhankelijk van de weersomstandigheden.

 

 

Nordend

© http://julien.beausseron.free.fr/, Nordend

Feiten
»Gelegen: Wallis, Zwitserland
»Hoogte: 4609 meter
»Eerst beklommen door: E.N. Buxton. T.F. Buxton, J.J. Cowell, M-C. Payot
»Jaar: 26 augustus 1861

De Nordend is gelegen in het Monte Rosa-massief op de grens met Italië. De Nordend is in hoogte de derde berg van de Alpen, na de Mont Blanc en Dufourspitze. De route naar de top van de Nordend is grotendeels gelijk aan die van de Dufourspitze. De bergen liggen dan ook vlak naast elkaar: de Nordend ligt op dezelfde graat als de Dufourspitze, net ten noorden van de Dufourspitze zelf.

De Nordend wordt niet gezien als een technisch moeilijke klim, maar goed weer is een must en de hoogte speelt een grote rol. Grote delen van de routes zijn vergletsjerd: met name de noord en westzijde van de berg liggen vol met gletsjers. De oostzijde is een steile wand die sterk getekend is door lawines.

De normaal route naar Nordend begint vanaf de Monte Rosa hut op 2795 meter hoogte. Vanaf deze hut volg je een zigzag route naar de morene van de Grenzgletsjer. Je kunt de Silbersattel route volgen tot ongeveer 4000 meter hoogte, waarna de paden zich splitsen: 1 richting Dufourspitze en de ander naar Nordend. Het beklimmen van de Nordend kost ongeveer 10 uur, gemeten vanaf de laatste hut.

Dufourspitze – hoogste berg van Zwitserland

Dufourspitze, gezien vanaf Gornergrat
Zicht op de Dufourspitze, gezien vanaf Gornergrat.

Feiten
»Gelegen: Wallis, Zwitserland
»Hoogte: 4634 meter
»Eerst beklommen door: J. Birkbeck, C. Hudson, Ulrich Lauener, J.G. en C. Smyth, E.J. Stevenson, M. en J. zum Taugwald,
»Jaar: 1 augustus 1855

De Dufourspitze is de hoogste berg van Zwitserland en is gelegen in het Monte Rosa-massief op de grens met Italië. De Dufourspitze wordt vaak foutief aangeduid als zijnde de Monte Rosa. Monte Rosa is echter de naam van het massief. In dit massief liggen nog vier bergen boven de 4500 meter, te weten de LyskammSignalkuppeDom de Mischabel en Weisshorn. Verder liggen er nog zo´n 20 bergen van meer dan 4000 meter in dit gebied.
Dit gebied staat dan ook bekend als het klimmerswalhalla van Europa. De zuidwand van de Dufourspitze is een loodrechte wand en stort zich een Italiaans dal in richting het dorpje Macugnaga. Deze wand is een goede 2000 meter hoog, iets wat niet zou misstaan in de Himalaya!

Normaalroute voor beklimming

De normaalroute naar de top van de Dufourspitze begint vanaf de Monte Rosa hut op 2795 meter hoogte. Vanaf deze hut volg je een zigzag-route naar de morene van de Grenzgletsjer. Je kunt de Silbersattel-route volgen tot ongeveer 4000 meter hoogte, waarna de paden zich splitsen. Vanaf 4500 meter is het even echt klimmen, 3e graads rotsklimmen.

Vanaf Marinelli bivak (3036m)

Dit is een zeer gevaarlijke route, omdat je langs de Marinelli Couloir moet, waar zowel de Dufourspitze als de Nordend hun lawines naar beneden laten denderen. Deze route moet je dan ook alleen nemen als het heel koud is en rond middernacht kunt vertrekken. Dan kom je nog voordat de lawines beginnen te vallen als gevolg van de warmte langs het couloir. Deze route is alleen voor ervaren klimmers met voldoende voorbereiding. De tocht duurt ongeveer 12 uur, dus een buitengewoon goede conditie is hier nog belangrijker dan op andere bergen.

Al met al is de Dufourspitze een venijnige berg. Nog geen 200 meter lager dan de Mont Blanc, maar moeilijker te beklimmen. De beklimming van de Dufourspitze moet altijd serieus genomen worden. Dit betekent uiteraard dat er geklommen moet worden met lokale gidsen en het weerbericht goed in de gaten gehouden moet worden. Grote delen van de route zijn vergletsjerd en vereisen dus ook deze specifieke ervaring met bijvoorbeeld stijgijzers en pickels.