Castor & Pollux


Feiten
»Gelegen: Wallis, Zwitserland
»Hoogte: Castor 4226m, Pollux 4092m
»Eerst beklommen door: W. Mathews, F. W. Jacomb
»Jaar: 23 augustus 1861

 

 

 

 

 

 

 

Op bovenstaande foto zie je Castor en Pollux, zoals ze te zien zijn vanaf de Gornergrat. Op de voorgrond zie je Castor en op de achtergrond Pollux. Deze tweeling bergen liggen in het Monte-Rosa massief, net ten oosten van de Matterhorn en ten westen van de Dufourspitze en Nordend.
Het zijn prachtige bergen om gletsjervaardigheden op te oefenen. Doordat deze bergen eenvoudig te beklimmen zijn, en zeer goede bereikbaar (via de Klein Matterhorn kabelbaan), kan het hier in de zomer erg druk zijn. Meer dan 100 mensen op de berg is geen uitzondering. Afhankelijk van de sneeuwcondities is er een kans op lawines. Het uitzicht naar het zuiden toe is overweldigend, met de prachtige Aosta-vallei aan de zuidkant en de overige vierduizenders rondom je heen.

Zinalrothorn

© http://www.weltderberge.de, Zinalrothorn

Feiten
»Gelegen: Wallis, Zwitserland
»Hoogte: 4221 meter
»Eerst beklommen door: J. Anderegg, M. Anderegg, F.C. Grove, L. Stephen
»Jaar: 22 augustus 1864

 

 

De Zinalrothorn had vroeger een andere naam: de Moming. In de loop der jaren is deze oude naam in vergetelheid geraakt en wordt de naam Zinalrothorn gebruikt. De Zinalrothorn is gelegen tussen de Matterhorn en Weisshorn, ten westen van het Matterdal boven het dorpje Zinal. De Zinalrothorn ziet er anders uit vanaf ieder gezichtspunt en bied zeer uitdagende routes voor vele klimmers van verschillende niveau’s. De Zinalrothorn is goed te bereiken, zowel vanuit het Matterdal aan de oostzijde als vanaf Val de Zinal aan de westzijde. Dankzij de verscheidenheid in mogelijke routes staat de Zinalrothorn ook wel bekend als mooiste vierduizender om te beklimmen in het Zwitserse kanton Wallis/Valais. Een andere reden voor zijn populariteit is te vinden in de korte klim vanaf de Rothornhut.
De gemakkelijkste route is die over de ZO-graat, maar die gaat niet helemaal naar de top. Deze komt uiteindelijk uit bij de ZW-graat, die wel naar de top gaat. Deze graat wordt ook als mooier en uitdagender ervaren. De routes die niet over de graten gaan hebben een slechte naam. Deze hebben namelijk veel last van rotsval en sneeuwlawines, waardoor deze gevaarlijk en onvoorspelbaar zijn.

Aiguille de Bionnassay – 4052m – Haute Savoie – Frankrijk

De Aiguille de Bionnassay is een van de bijtoppen van de Mont Blanc zelf, gelegen in de Haute Savoie. De Aiguille de Bionnassay ligt iets westelijker dan de hoofdtop van de Mont Blanc en is een kleine 800 meter lager. Het is de meest westelijk gelegen vierduizender van het Mont Blanc massief. De steile, rotsachtige noordwand van de Bionnassay is prachtig om te zien en uiterst herkenbaar. Het is een berg met 2 gezichten: vanaf de westzijde is het een stevig vergletsjerde top, maar van de oostzijde is het een steile rotswand.
Links de Aiguille de Bionnassay, rechts de Domes de Miage. Vlak voor zonsopkomst

Deze steile rotswand is op bovenstaande foto linksboven te zien. Deze foto is genomen ’s ochtends vroeg, 28 september 2017 vlak voor zonsopgang, vanaf Chalets de Miage.

Mont Blanc en Aiguille de Bionnassay

Hier rechtsonder zie je boven mijn geopende portier de Mont Blanc. Rechts daarvan ligt de Aiguille de Bionnassay.

Het grootste deel van de route naar de top van de Bionnassay wordt gedeeld met de route naar de Mont Blanc en de andere subtoppen van de Mont Blanc, zoals de Mont Maudit. De Aiguille de Bionassay is aan alle kanten omsloten door gletsjers, welke voor de succesvolle eerste klim in 1865 overgestoken moesten worden. Uiteraard is dit laatste nog altijd nodig om op de top te komen. Ervaring met gletsjers is dus een vereiste voor een veilige klim naar de top van de Aiguille de Bionnassay. Helaas is dit eind juli 2007 nogmaals gebleken, nadat 4 klimmers doodgevroren zijn op de Bionnassay.

Gletsjer van Bionnassay, met in de voorgrond het gletsjermeer en de zijmorenen

Op bovenstaande foto staat de Glacier de Bionnassay. De gletsjer is flink gesmolten en teruggetrokken. Zo staat het meertje nog niet niet op de kaart.

Matterhorn

De Matterhorn, gezien vanaf Gornergrat

Feiten
»Gelegen: Wallis, Zwitserland
»Hoogte: 4478 meter
»Eerst beklommen door: M. Croz, F. Douglas, D.R. Hadow, C. Hudson, P. Taugwalder (Sr. & Jr.), E. Whymper
»Jaar: 14 juli 1865

De Matterhorn ligt helemaal aan het einde van het Matterdal en is zonder twijfel één van de meest bekende bergen ter wereld. Het is ook zeker een uitdagende berg, waar je technischer moet klimmen dan op de Mont Blanc en de hoogte nog altijd aanzienlijk is.
Op de eenvoudigste route zijn meer dan 500 mensen om het leven gekomen in 150 jaar, wat de Matterhorn erg hoog zet in het rijtje met dodelijkste bergen van de Alpen.

Het beklimmen van de Matterhorn bij slecht weer is gevaarlijk, maar het weer is helaas niet altijd voorspelbaar. Jaarlijks vallen er slachtoffers op de Matterhorn – afgelopen zomer nog werd een Amerikaanse toeriste dodelijk getroffen door bliksem.

Ook vallende rotsen en sneeuwlawines denderen over de steile hellingen, waarbij ze een poging doen om alles mee te slepen in hun val. De mist maakt het moeilijk om de scherpe graat te blijven zien en het wordt glad – gelegenheid tot schuilen is er niet.

Hier komt bij dat de staat van de berg als gevolg van klimaatsverandering steeds verder verslechterd.
In 2003 was de Matterhorn de eerste berg waar klimmen tijdelijk verboden werd vanwege het smelten van de permafrost en de lawines die daarvan het gevolg zijn. De lange hellingen van de Matterhorn bieden weinig dekking tegen deze lawines.

Bij de eerste beklimming van de Matterhorn kwamen 4 van de 6 klimmers om het leven, doordat 1 persoon viel en de rest meetrok. Uiteindelijk brak het touw, waardoor de andere 2 het overleefden. Er wordt nog altijd gespeculeerd of het touw gebroken of gesneden is.

De Matterhorn beklimmen

De makkelijkste route is geclassificeerd als ‘ moeilijk’. De route is niet alleen moeilijk, maar ook erg lang. Het valt aan te raden om een gids te zoeken om mee te klimmen, bijvoorbeeld via het Alpincenter Zermatt. Het beklimmen van de Matterhorn (met 1 gids op 1 persoon ivm. de moeilijkheidsgraad) kost 1215CHF (peil 2017).

Dit is inclusief de booking fee en gecertificeerde gids, echter zonder de kosten voor kabelbanen, acclimatisatie-tochten, huur van materiaal, extra verzekering en de kosten van de berghutten.

De beste periode om de Matterhorn te beklimmen is van begin juli tot midden september, maar uiteraard is het mogelijk dat vanwege de weersomstandigheden de Matterhorn niet te beklimmen is.

Het schema ziet er ongeveer als volgt uit: de gids ontmoet de klimmer (zoals gezegd 1-op-1) de avond voor de klim in de Matterhorn hut. Na een korte nacht begint de beklimming in het donker. De beklimming kost vanaf de Matterhorn ongeveer 4 uur, de afdaling duurt net zo lang. Let er op dat je reeds vantevoren geacclimatiseerd bent en dat je comfortabel en ervaren bent met het klimmen in rots en ijs. Er zijn geen wandelpaden op de Matterhorn.

De normaalroute loopt over de Hörnli Grat, vanuit Zermatt. Vanaf de Hörnli Hut (synoniem voor Matterhornhut) moet je nog 1350 hoogtemeters afleggen om de top te bereiken. De hoogte en lengte maakt dat de concentratie afneemt, terwijl de berg moeilijker wordt naarmate je dichter bij de top komt. Een gevaarlijke combinatie, vooral in de afdaling. Benadering vanaf de Italiaanse zijde wordt doorgaans als nog lastiger ervaren, vooral omdat de aanloop langer is. Het voordeel aan deze zijde van de Matterhorn is dat deze kant minder druk is en er ook minder sneeuwvelden zijn.

Nordend

© http://julien.beausseron.free.fr/, Nordend

Feiten
»Gelegen: Wallis, Zwitserland
»Hoogte: 4609 meter
»Eerst beklommen door: E.N. Buxton. T.F. Buxton, J.J. Cowell, M-C. Payot
»Jaar: 26 augustus 1861

De Nordend is gelegen in het Monte Rosa-massief op de grens met Italië. De Nordend is in hoogte de derde berg van de Alpen, na de Mont Blanc en Dufourspitze. De route naar de top van de Nordend is grotendeels gelijk aan die van de Dufourspitze. De bergen liggen dan ook vlak naast elkaar: de Nordend ligt op dezelfde graat als de Dufourspitze, net ten noorden van de Dufourspitze zelf.

De Nordend wordt niet gezien als een technisch moeilijke klim, maar goed weer is een must en de hoogte speelt een grote rol. Grote delen van de routes zijn vergletsjerd: met name de noord en westzijde van de berg liggen vol met gletsjers. De oostzijde is een steile wand die sterk getekend is door lawines.

De normaal route naar Nordend begint vanaf de Monte Rosa hut op 2795 meter hoogte. Vanaf deze hut volg je een zigzag route naar de morene van de Grenzgletsjer. Je kunt de Silbersattel route volgen tot ongeveer 4000 meter hoogte, waarna de paden zich splitsen: 1 richting Dufourspitze en de ander naar Nordend. Het beklimmen van de Nordend kost ongeveer 10 uur, gemeten vanaf de laatste hut.

Dufourspitze – hoogste berg van Zwitserland

Dufourspitze, gezien vanaf Gornergrat
Zicht op de Dufourspitze, gezien vanaf Gornergrat.

Feiten
»Gelegen: Wallis, Zwitserland
»Hoogte: 4634 meter
»Eerst beklommen door: J. Birkbeck, C. Hudson, Ulrich Lauener, J.G. en C. Smyth, E.J. Stevenson, M. en J. zum Taugwald,
»Jaar: 1 augustus 1855

De Dufourspitze is de hoogste berg van Zwitserland en is gelegen in het Monte Rosa-massief op de grens met Italië. De Dufourspitze wordt vaak foutief aangeduid als zijnde de Monte Rosa. Monte Rosa is echter de naam van het massief. In dit massief liggen nog vier bergen boven de 4500 meter, te weten de LyskammSignalkuppeDom de Mischabel en Weisshorn. Verder liggen er nog zo´n 20 bergen van meer dan 4000 meter in dit gebied.
Dit gebied staat dan ook bekend als het klimmerswalhalla van Europa. De zuidwand van de Dufourspitze is een loodrechte wand en stort zich een Italiaans dal in richting het dorpje Macugnaga. Deze wand is een goede 2000 meter hoog, iets wat niet zou misstaan in de Himalaya!

Normaalroute voor beklimming

De normaalroute naar de top van de Dufourspitze begint vanaf de Monte Rosa hut op 2795 meter hoogte. Vanaf deze hut volg je een zigzag-route naar de morene van de Grenzgletsjer. Je kunt de Silbersattel-route volgen tot ongeveer 4000 meter hoogte, waarna de paden zich splitsen. Vanaf 4500 meter is het even echt klimmen, 3e graads rotsklimmen.

Vanaf Marinelli bivak (3036m)

Dit is een zeer gevaarlijke route, omdat je langs de Marinelli Couloir moet, waar zowel de Dufourspitze als de Nordend hun lawines naar beneden laten denderen. Deze route moet je dan ook alleen nemen als het heel koud is en rond middernacht kunt vertrekken. Dan kom je nog voordat de lawines beginnen te vallen als gevolg van de warmte langs het couloir. Deze route is alleen voor ervaren klimmers met voldoende voorbereiding. De tocht duurt ongeveer 12 uur, dus een buitengewoon goede conditie is hier nog belangrijker dan op andere bergen.

Al met al is de Dufourspitze een venijnige berg. Nog geen 200 meter lager dan de Mont Blanc, maar moeilijker te beklimmen. De beklimming van de Dufourspitze moet altijd serieus genomen worden. Dit betekent uiteraard dat er geklommen moet worden met lokale gidsen en het weerbericht goed in de gaten gehouden moet worden. Grote delen van de route zijn vergletsjerd en vereisen dus ook deze specifieke ervaring met bijvoorbeeld stijgijzers en pickels.

Mont Blanc

Mont Blanc, gezien vanaf de Italiaanse zijde. Op de voorgrond Rifugio Bertone
Mont Blanc, gezien vanaf de Italiaanse zijde. Op de voorgrond Rifugio Bertone. Foto
Feiten
»Gelegen: Haute Savoie, Frankrijk
»Hoogte: 4810 meter
»Eerst beklommen door: J. M. Balmat & Michel Paccard
»Jaar: 8 augustus 1786

De Mont Blanc staat bij velen bekend als de hoogste berg van Europa, hoewel hij deze titel eigenlijk niet verdient: de Elbrus in de Kaukasus is met 5642m ruim hoger dan de Mont Blanc. De Mont Blanc is wel de hoogste berg van de Alpen en dus van Frankrijk. Uiteraard is de Mont Blanc ook de hoogste berg van het Mont Blanc massief. De Mont Blanc is van heinde en verre te zien en steekt ver boven de hem omliggende dalen uit.De Mont Blanc is een beruchte slecht-weer berg. Het is de meest westelijk gelegen vierduizender van de Alpen en daardoor vatbaar voor stormen en buien die vaak op de lager gelegen vlaktes ontstaan. Ook is de Mont Blanc de eerste hindernis in de Alpen die de zachte en vochtige oceaanlucht vanuit het westen tegenkomt. Dit vaak slechte weer met veel neerslag heeft wel tot gevolg dat de Mont Blanc een berg is die groeit, inmiddels bijna 4811 meter hoog. Dit komt doordat er door het vaak warmere weer meer sneeuw valt op de top, waar het vrijwel altijd vriest.

Door de status van de Mont Blanc is deze ook een van de drukste vierduizenders. Dit wordt versterkt door de geringe moeilijkheidsgraad. De grootste uitdaging aan de Mont Blanc is de hoogte, de klim zelf is slechts een pittige wandeling. Uiteraard kan je de beklimming vele malen moeilijker maken door een moeilijke of ongewone route te kiezen.

Er zijn vier normaalroutes de Mont Blanc op. Niet erg moeilijk maar zeker niet zonder gevaar. Ze komen allemaal tesamen op dezelfde graat, waardoor het laatste stuk naar de top bij mooi weer erg druk is, zowel met klimmers als toeristen die thuis iets te melden willen hebben.
De Franse-Italiaanse grens loopt net langs de top. Het hoogste punt van Italie ligt dan ook niet op een top, maar op de helling van de Mont Blanc.Route 1 (Franse zijde):
Je kan via de Aiguille du Gouter klimmen. Dit is een mooie, maar niet ongevaarlijke route. Je moet namelijk langs de Grand Couloir, en de meesten die de keuze hebben doen dat liever niet. Er vallen namelijk continu rotsen naar beneden en jij bent de schietschijf waar ze op richten. Als je hier doorheen komt, kom je bij de Gouter-hut. Vanaf hier loopt een op zich mooie route naar de top van de Mont Blanc, deze is echter wel continu blootgesteld aan de wind en andere elementen.

Route 2 (Franse zijde):
Een alternatief hiervoor is de Grand Mulets-route. Deze route is langer, maar ook meer beschut dan de eerste. Je hebt echter wel meer last van sneeuwvelden en gletsjerspleten. Over de grote gletsjerspleten liggen ladders, maar deze kun je niet klakkeloos vertrouwen. Wanneer het slecht weer is kan het hier heel gevaarlijk worden, omdat je geen hand voor ogen meer ziet en tussen de spleten staat.

Route 3 (Franse zijde):
Je kunt ook over de Aiguille de Midi klimmen, of hier met de kabelbaan heen gaan. Als je hiervoor kiest heb je ook meteen de Mont Blanc du Tacul en de Mont Maudit beklommen. Deze route wordt vaak gebruikt om af te dalen, om niet langs Grand Couloir te komen of over de gevaarlijke gletsjer van de Grand Mulets route.

Route 4 (Italiaanse zijde, vanaf Courmayeur):
Meestal begint men vanuit de Gonella-hut, Val Veny. De route loopt eerst naar de Dome-gletsjer en vanaf daar naar de Col du Bionnassay. Bij de Dome du Gouter komt de route samen met route 1.

Extra informatie:
Kamperen is in het hele Mont Blanc massief verboden, bivakkeren mag wel bóven de 2500m hoogte. Dit betekent in de avond een tentje opzetten en ’s ochtends direct weer vertrekken. Echter door de grote drukte in de hutten tegenwoordig kampeert men steeds vaker in het gebied. Hier wordt bijna niet tegen opgetreden. Ik wil je echter toch langs deze weg vragen om het verbod te respecteren, omwille van de omgeving. Daar kom je zelf waarschijnlijk ook voor…

Lees ook: Aiguille du Midi en Chamonix.

Nuttige links:

Compagnie du Mont Blanc officiële website
Het Mont Blanc-massief, gezien vanaf Aiguilles Rouges, 1950m.

Vierduizenders in de Alpen

Al sinds jaar en dag is er een speciale categorie bergen in de Alpen waarvan de beklimming een extra lading heeft: die van de “vierduizenders”. Dit zijn de bergen in de Alpen die boven de magische 4000m hoogte uitkomen en verspreid liggen over drie landen: FrankrijkItalië en Zwitserland. Hoe mooi de Oostenrijkse Alpen ook zijn, “vierduizenders” komen hier niet voor.
De meeste vierduizenders liggen in Zwitserland, gevolgd door Frankrijk. Velen vormen de grens tussen de drie landen, zoals bijvoorbeeld de Mont Blanc, Matterhorn, Dufourspitze, Grand Combin, Grand Jorasses en vele anderen. Een enkeling ligt geïsoleerd: de Barre des Ecrins, Gran Paradiso en Piz Bernina zijn de enigen in hun respectievelijke massieven die zich “vierduizender” mogen noemen. Heel anders dan de Mischabel-groep tussen het Saasdal en het Matterdal, waar er 9 van deze “vierduizenders” op korte afstand van elkaar liggen. Hieronder volgt een lijst van de meeste vierduizenders in de Alpen, in ieder geval alle vierduizenders die volgens ons de titel verdienen. De hoogte zegt overigens lang niet alles over de moeilijkheidsgraad van de beklimming van deze bergen. Zo is het beklimmen van de Matterhorn moeilijker dan het bereiken van de top van de Mont Blanc, terwijl ook de Eiger en Grivola bekend zijn vanwege de moeilijke routes naar de top.
Bezoek ook eens het onderdeel outdoormateriaal, speciaal voor de materialen voor klimmen en wandelen!

Naam Hoogte in meters
Mont Blanc 4810
Mont Blanc de Courmayeur 4765
Dufourspitze 4634
Nordend 4609
Zumsteinspitze 4563
Signalkuppe/Punta Gnifetti 4559
Dom de Mischabel 4545
Lyskamm 4527
Weisshorn 4506
Täschhorn 4491
Matterhorn 4478
Mont Maudit 4465
Parrotspitze 4432
Dent Blanche 4356
Ludwigshöhe 4341
Nadelhorn 4327
Corno Nero 4321
Grand Combin 4314
Dome du Gouter 4304
Lenzspitze 4294
Finsteraarhorn 4274
Mont Blanc du Tacul 4248
Stecknadelhorn 4241
Castor 4226
Zinalrothorn 4221
Hohberghorn 4219
Piramide Vincent 4215
Grandes Jorasses 4208
Alphubel 4206
Rimpfischhorn 4199
Aletschhorn 4193
Strahlhorn 4190
Dent d´Herens 4171
Breithorn 4164
Jungfrau 4158
Bishorn 4153
Aiguille Verte 4122
Aiguilles du Diable 4114
Aiguille Blanche de Peuterey 4112
Mönch 4107
Barre des Ecrins 4102
Pollux 4092
Schreckhorn 4078
Obergabelhorn 4063
Gran Paradiso 4062
Aiguille de Bionnassay 4052
Fiescherhorn 4049
Piz Bernina 4048
Punta Giordani 4046
Gross Gruenhorn 4044
Lauteraarhorn 4042
Dirruhorn 4035
Allalinhorn 4027
Weissmies 4025
Dôme de Neige des Ecrins 4015
Dent du Géant 4013
Lagginhorn 4010
Aiguille de Rochefort 4001
Les Droites 4000
Nét geen 4000m
Pointe Durier 3997
Fletschhorn 3993
La Meije 3983
Schalihorn 3974
Piz Scerscen 3971
Eiger 3970
La Grivola 3969
Grand Cornier 3962
Ebenefluh 3962
Ailefroide 3954
Mont Pelvoux 3946
Piz Roseg 3937
Bietschhorn 3934
Ulrichshorn 3924
Aiguilles de Tré la Tête 3920
Pic Sans Nom 3914
Piz Palü 3912
Ortler 3905
Wellenkuppe 3903
Aiguille d´Argentière 3902