China en Nepal gaan samenwerken op het gebied van gletsjer onderzoek

De Chinese regering in de vorm van  de “State Key Laboratory of Cryospheric Science” (SKLCS) gaat samen met Nepal onderzoek doen naar het smelten van de gletsjers in de Himalaya. Al sinds de jaren ’50 vindt er onderzoek plaats naar de gletsjers, wat in 1980 verder is uitgebreid. In 2007 werd het eerder genoemde SKLCS opgericht.

De directe aanleiding hiervoor is het feit dat China in sterke mate afhankelijk is van smeltwater uit de Himalaya. Zo kwam in de laatste decades van de vorige eeuw 10% van het water van de Yangtze direct uit gletsjerwater. Dit is in de laatste jaren toegenomen en zal waarschijnlijk in 2030 zijn piek bereiken. Daarna zijn de gletsjers zo ver afgesmolten dat het steeds verder afneemt.

Een ander groot probleem is het ontdooien van de permafrost, welke een bedreiging vormt voor de spoorlijn naar Lhasa.

Het gletsjeronderzoek zelf richt zich voornamelijk op de invloed van zwarte roet-afzettingen op de gletsjers, welke extra smelt veroorzaakt. Een ander belangrijk onderzoeksgebied is het doorbreken van gletsjerdammen in Tibet, die leiden tot overstromingen in Nepal.

Lees voor meer informatie het oorspronkelijke artikel op Glacierhub.

Plannen “demi-Tour du Mont Blanc” bijgesteld

Een behoorlijk pijnlijke heup beperkte het tempo behoorlijk, waardoor wij besloten hebben weer af te dalen. Na een goede afdaling van 2 uur naar Les Contamines hebben we de bus gepakt naar St. Gervais en vervolgens de trein naar de auto. Nu staan we lekker op een camping in Chamonix, met uitzicht op de Mont Blanc. Morgen nog even lopen naar een gletsjer (Glacier des Bossons), om vervolgens naar huis te rijden.

De maan boven Col du Bonhomme, gezien vanaf het Bivouac La Balme (1706m)
De Mont Blanc vanaf Camping Les Arolles
De Mont Blanc vanaf Camping Les Arolles
Onze tent op Bivouac La Balme

Goedenavond (Bivouac la Balme)

Vandaag was het heerlijk weer om te hiken. Boven de 20 graden. Via Chalet du Truc langs de bovenkant van Les Contamines gelopen naar Nant Borrant. Het pad ging redelijk op en neer, maar is prachtig en is nergens echt lastig. In totaal denken we een kleine 18km gemaakt alvorens we ons kamp hebben ingericht op het bivakveld van La Balme op 1700m hoogte. Een prachtige plek, redelijk aan het eind van de wereld. Een spectaculair uitzicht op de met herfstkleuren getooide bossen en de besneeuwde bergen die er boven uitsteken.

De Held van de dag tijdens onze “demi-tour du Mont Blanc”

Vanochtend zijn Martijn en ik aangekomen in Les Houches en nadat we ons ontbijt hadden gescoord zijn we vertrokken: op naar Col de Voza. Ik wist al dat dit een verschrikkelijke klim is, 800m omhoog tussen de skipistes. Niet fijn, niet echt mooi en geen ritme.
Daarna nog een stuk langs de spoorbaan naar het stationnetje “Bellevue”. Hier begint een kleine afdaling richting de Glacier du Bionnassay, die van de Aiguille du Bionnassay afstroomt. De alpenweide is prachtig en de morenen indrukwekkend.
De klim naar Col Tricot is zwaar: weliswaar nog maar 400m extra klimmen, maar het is wat ik noem een “rollende col”: je denkt steeds dat je boven bent, maar elke keer net niet. Na een kleine 20km komen we aan in het dorpje Chalets du Miage. Oorspronkelijk wilden we iets verder lopen, maar deze afstand met een rugzak van 25kg en met 1 nacht slaap minder viel niet mee. Gelukkig komen we de held van de dag tegen: een buitengewoon vriendelijke bewoner van het gehucht, die zijn vriend belt die de eigenaar is van de eigenlijk reeds gesloten hut. Dit hadden we echt even nodig!

Domes de Miage

Halve Tour du Mont Blanc – eind van seizoen

Vanavond vertrekken we (Martijn en ikzelf) naar de Franse Alpen. We starten in Les Houches en gaan via de “hoge route” naar Les Contamines. We komen echter niet in Les Contamines. We kamperen op het bivakveldje bij Chalet Refuge La Balme of bij Lacs Jovet. De volgende dag via Refuge Robert Blanc over de Col de Seigne naar Italië, om uiteindelijk af te dalen richting Courmayeur. Het grootste deel van de route ligt boven de 2000m (80%) en 50% boven de 2500m.

Hieronder de route in blauw:

De rust keert terug in het hooggebergte

Begin september haalt men meestal het vee terug uit de hoger gelegen Alpenweiden. Midden september gaan de hutten dicht: dit weekend is het laatste weekend dat de meesten open zijn. In de winter opent een aantal wederom zijn deuren. De bossen geuren naar herfst, het loofbos en de lariksen laten bladeren en naalden vallen. Toeristen keren huiswaarts: de rust keert terug. Tijdelijk, tot de winter er is…

Soms kom je nutteloos nieuws tegen: Mont Blanc 2cm gekrompen

Gister las ik een nieuwsberichtje op Nu.nl: volgens metingen is de Mont Blanc 2cm gekrompen de afgelopen 2 jaar.
Lijkt heel wat. Of toch niet? Zelfs als we stellen dat de meting 100% accuraat was, is 2cm niet significant. De top van de Mont Blanc bestaat volledig uit sneeuw en daaronder ijs. Pas na tientallen meters kom je op de rotsen terecht.
De berg is aan het eind van de winter hoger dan aan het eind van een droge, warme zomer.
Als het hard gewaaid heeft, is er sneeuw van de berg geblazen en als er net een flinke bui over is getrokken is de berg weer een paar centimeter hoger. Rond de Mont Blanc valt per jaar meer dan 1000mm neerslag. Op de berg zelf nog veel meer. Dit vertaald zich naar minimaal 10 meter sneeuw per jaar.
Een krimp van 2 centimeter is dus weinig nieuwswaardig. Maar de journalist heeft zijn artikeltje voor de dag weer gehaald.

Slecht weer: mogelijk trip aanpassen

Heerlijk. Ik heb een trip gepland naar de Alpen (regio Mont Blanc) voor eind september (27 september t/m 30 september). Een kritische periode qua weersverwachting, zo blijkt ook nu. Gemiddeld is september de droogste maand van het jaar in deze regio. Maar met een flinke westenwind, of erger een noordwestenwind, kan het behoorlijk spoken. En dat laatste is dit jaar het geval. Afgelopen dagen en ook komende dagen is de sneeuwvalgrens erg laag: tot 1700m hoogte. In de dalen valt dus geen sneeuw, maar hoger op de bergen wel. Ik heb heel wat passen gepland staan boven de 2500m hoogte, die dus het risico lopen onbegaanbaar te worden.
Afgelopen dagen is hier al 20-30cm sneeuw gevallen. De aankomende dagen komt er nog ongeveer net zoveel bij. Tijdelijk is de vorstgrens echter, bij droog weer en zonneschijn, ongeveer 3700m. Er smelt dus ook weer het een en ander. Spannend dus, of ik mijn trip moet aanpassen. Ik hou je op de hoogte.

Fee-gletsjer: status september 2017

Onlangs was ik in Saas Grund, op Camping Mischabel. Dit is overigens een aanrader: zeer vriendelijke eigenaresse en net als overal in het dal krijg je de kaartjes voor alle kabelbanen en postbussen er bij.

Gewapend met dit kaartje zijn we naar het station Langfluh gegaan, op 2870m hoogte. Onderweg naar dit station met de kabelbaan spraken we de liftbediende. Een vriendelijke man, had vroeger in Eindhoven voor Philips gewerkt. Hij had onlangs een oud-collega mee omhoog genomen, die al 38 jaar niet meer naar boven was geweest. Zoals het omschreven werd, moet het een schok zijn geweest voor de man: vanaf het punt waar de kabelbaan eindigde, was vroeger het station Fellskin niet te zien. Dit omdat de gletsjer zo dik was.

Hieronder de huidige status. Gezien het tegenlicht, heb ik een rode cirkel getrokken waar Fellskin zich bevindt. Het betreft een verschil van ongeveer 80m dikte.

Langfluh, met uitzicht op Fellskin